Multicar 24 na sprzedaż: do kupienia jest jego mniej znany poprzednik z czasów PRL

Ogłoszenie sprzedaży unikatowego pojazdu użytkowego z okresu PRL to ciekawa propozycja dla miłośników zabytkowych aut, szukających czegoś znacznie bardziej nietypowego niż osobowy klasyk. Na jednym z portali aukcyjnych pojawił się Multicar 24. To bezpośredni poprzednik popularnego w bloku wschodnim modelu Multicar 25, charakteryzujący się dzisiaj statusem prawdziwej rzadkości na drogach i zlotach motoryzacyjnych.

Egzemplarz z ogłoszenia: samowyładowcza ciekawostka

Oferowany na sprzedaż Multicar 24 wyposażony jest w praktyczną zabudowę samowyładowczą z przechyłem do tyłu oraz otwieraną tylną burtą, która dawniej świetnie sprawdzała się na małych placach budowy. Prawdziwą ciekawostką pojazdu z ogłoszenia jest dokumentacja – w papierach widnieje rocznik 1988, co najprawdopodobniej stanowi urzędową pomyłkę z przeszłości. Produkcję modelu Multicar 24 prowadzono bowiem łącznie zaledwie przez 4 lata, zamykając ją ostatecznie w roku 1978.

Sprzedawany samochód to wersja jednomiejscowa. Warto pamiętać, że od 1956 aż do 1977 roku małe ciężarówki z NRD budowano z przeznaczeniem wyłącznie dla kierowcy. Starszy brat z tej rodziny, model Multicar 22, posiadał już co prawda obudowaną kabinę, ale nadal jednoosobową. Zmiany zapowiadał dopiero prototypowy Multicar 23, który ostatecznie posłużył jako fundament dla pierwszego dwuosobowego samochodu – był to oznaczony w fabryce Multicar 24-0, którego wytwarzano bardzo krótko, w latach 1977–1978.

Dane techniczne i bezkonkurencyjność w ramach RWPG

Z taśm fabryki VEB Fahrzeugwerk Waltershausen wyjechało około 25 600 egzemplarzy modelu Multicar 24. W odróżnieniu od następcy (Multicar 25 produkowany był przez 14 lat), "dwudziestka czwórka" miała stosunkowo krótkie życie rynkowe. Zastosowany w niej wysokoprężny silnik osiągał moc 45 KM, pozwalając na rozwinięcie prędkości około 50 km/h. To w zupełności wystarczało do zadań komunalnych.

Mała, zwinna ciężarówka z NRD nie miała żadnej bezpośredniej konkurencji, dzięki czemu blisko połowę produkcji eksportowano do innych państw objętych strukturami RWPG. Polskim rzemieślnikom oraz przedsiębiorstwom państwowym oferowano wprawdzie rodzime wózki akumulatorowe – z rynkiem dzieliły się tu konstrukcje takie jak wózek Stal oraz wózek Leżajsk. Posiadały one jednak napęd w pełni elektryczny, jednoosobową kabinę i bywały bardzo ograniczone w dystansie, przez co znakomicie sprawdzały się do pracy wewnątrzzakładowej czy dworcowej, ale były bezużyteczne przy wyjazdach na otwarte, dalsze trasy. Tu uniwersalność platformy Multicar brała górę.

Fenomen, który przetrwał konglomerat IFA

Samochód stał się ogromnym sukcesem i zapisał jako jeden z nielicznych wschodnich pojazdów, które zdołały odnaleźć się w nowej rynkowej rzeczywistości. Gdy na początku lat 90. nadeszło zjednoczenie Niemiec, w 1991 roku z rynku definitywnie zniknął cały gigantyczny konglomerat IFA. Wraz z jego upadkiem skończyła się historia pojazdów marek Wartburg, Trabant i Robur.

Oryginalny Multicar przetrwał te burzliwe zmiany, umiejętnie rozwijając wschodnioniemiecki dorobek inżynieryjny, w tym bazę z modelu Multicar 25. Dzięki temu fabryka przetrwała dekady rynkowych przeobrażeń. Kolejną generacją był Multicar 26, z powodzeniem produkowany aż do 2010 roku. Co więcej, w ofercie firmy cały czas widnieje mała ciężarówka do pracy komunalnej, czyli produkowany obecnie Multicar 27. Ogłoszenie z "dwudziestką czwórką" to zatem nie tylko zakup wozidła, ale też szansa na zdobycie protoplasty linii, która jako jedyna z dawnego NRD wciąż żyje własnym, nowoczesnym życiem.