Volkswagen pożyczył auto od Chińczyków. Volkswagen Tempest to pierwszy taki model
- Autor
- Michał Woźniak
- Data
- Treści generowane automatycznie
- Lektura
Niemiecki producent samochodów zdecydował się na bezprecedensowy krok na rynku południowoamerykańskim — oficjalnie zaprezentowano duży samochód dostawczy Volkswagen Tempest. Choć pojazd otrzymał charakterystyczne logo z Wolfsburga oraz przeprojektowany pas przedni w stylu niemieckiej marki, pod karoserią kryje się chiński van Maxus V90, opracowany przez koncern SAIC Motor. Dla brazylijskiego oddziału Volkswagen Caminhões e Ônibus to przełomowy moment: firma, która dotychczas wytwarzała wyłącznie ciężarówki oraz autobusy, po raz pierwszy wkracza do segmentu lekkich samochodów dostawczych (LCV). Z uwagi na fakt, że europejski Volkswagen Crafter nie jest oficjalnie sprzedawany w tym regionie, sięgnięcie po gotową platformę z Chin pozwoliło błyskawicznie wypełnić lukę rynkową.
Jednostka napędowa i odmiany nadwoziowe: specyfikacja techniczna Tempesta
Sercem modelu Volkswagen Tempest jest 2-litrowy, 4-cylindrowy silnik wysokoprężny z turbodoładowaniem, pochodzący z zasobów SAIC Motor. Na potrzeby rynku brazylijskiego jednostka została zmodyfikowana pod kątem lokalnych norm oraz paliw: generuje moc 174 KM oraz maksymalny moment obrotowy wynoszący 400 Nm. Napęd trafia wyłącznie na tylną oś za pośrednictwem 6-biegowej manualnej skrzyni biegów.
Rodzina nowego modelu obejmuje cztery podstawowe wersje nadwozia, które konfigurują łącznie 11 wariantów użytkowych:
- furgon w całości wykonany z metalu (klasyczny blaszak dostawczy),
- furgon przeszklony (wersja ze szkłem, przeznaczona pod specjalistyczne zabudowy flotowe),
- minibus pasażerski przystosowany do przewozu do 15 pasażerów plus kierowca,
- podwozie z kabiną pod dowolną zabudowę (chassis-cab).
Standardowe odmiany zamknięte mierzą 5,94 metra długości całkowitej, natomiast warianty oparte na podwoziu osiągają do 6,2 metra. Jak wynika z opublikowanych fotografii kokpitu, we wnętrzu znalazły się cyfrowy zestaw wskaźników, centralny ekran dotykowy systemu multimedialnego oraz tachograf zainstalowany fabrycznie w konsoli dachowej nad przednią szybą.
Strategia w Ameryce Południowej: inwestycje i rynkowi rywale
Wprowadzenie nowego modelu nie ograniczyło się wyłącznie do wymiany emblematów. Inżynierowie z oddziału Volkswagen Truck & Bus wdrożyli w konstrukcji ponad 250 poprawek mechanicznych i programistycznych, w tym inne zestrojenie zawieszenia oraz układu kierowniczego, a cała flota testowa pokonała ponad 1,5 miliona kilometrów w warunkach drogowych Ameryki Południowej. Projekt pochłonął inwestycje rzędu 300 milionów reali brazylijskich (R$). Premierze towarzyszy budowa dedykowanej sieci punktów dealersko-serwisowych „Van Centers", które mają pomóc w nawiązaniu bezpośredniej walki z liderami lokalnego rynku: modelami Mercedes-Benz Sprinter, Ford Transit oraz Fiat Ducato.
Podczas gdy w Europie koncern rozwija głównie zelektryfikowane platformy i promuje nową ofertę marki Volkswagen w segmencie transportu bezemisyjnego, na rynkach wschodzących priorytetem pozostaje sprawdzony napęd wysokoprężny, niska masa własna i atrakcyjny koszt wdrożenia do produkcji.
Od AutoLatiny po Transportera: historia inżynierii znaczkowej w Volkswagenie
Choć zapożyczenie kompletnego samochodu od chińskiego producenta może wydawać się zaskoczeniem, historia marki zna już wiele podobnych mariaży. W samej Ameryce Południowej na początku lat 90. funkcjonowała spółka joint-venture AutoLatina, łącząca oddziały Volkswagena i Forda w Brazylii oraz Argentynie. Efektem tej współpracy był m.in. Volkswagen Logus, bazujący konstrukcyjnie na Fordzie Escorcie, podczas gdy Ford oferował modele Versailles i Royale, będące zmodyfikowanymi odmianami Volkswagena Passata i Santany.
W Argentynie niemiecki producent przez całą dekadę — aż do 1990 roku — oferował model Volkswagen 1500. Był to w rzeczywistości Dodge 1500 wywodzący się z brytyjskiej konstrukcji Hillman Avenger, przejęty po wykupieniu lokalnych aktywów Chryslera i opatrzony niemieckim logo.
Współpraca z Chryslerem powróciła w 2008 roku na rynku północnoamerykańskim. Wówczas do sprzedaży w USA, Kanadzie i Meksyku trafił rodzinny minivan Volkswagen Routan. Samochód powstawał w fabryce Chryslera w kanadyjskim Windsorze, bazował na modelach Chrysler Town & Country oraz Dodge Grand Caravan i korzystał z amerykańskich jednostek napędowych V6, kończąc rynkową karierę w 2013 roku.
Z kolei w Europie pod koniec lat 80. zadebiutował Volkswagen Taro — pickup produkowany w Hanowerze w latach 1989–1997, będący bezpośrednią, licencyjną odmianą piątej generacji legendarnej Toyoty Hilux. Współczesnym echem tej filozofii dzielenia platform na rynku europejskim pozostaje siódma generacja modelu Volkswagen Transporter, która powstała na bazie Forda Transita Custom w ramach globalnego sojuszu technologicznego obu koncernów. Volkswagen Tempest stanowi kolejny, a zarazem pierwszy w historii chiński rozdział tej pragmatycznej strategii.
